SON DAKİKA HABER     

( ŞİİR )

İKİ ŞEYTAN TÜREDİ:

Babacığım, sana şikâyetim var
Sen ölünce iki şeytan Türedi
İkisin de çağır ifadesin al
Sülalede iki şeytan Türedi

Söyle şunlara’ da yanına gelsin
Mirasçıyı çok rahatsız etmesin
Anama’da duyur oda öğrensin
Bizim kökte iki şeytan türedi

Biri takım taşın söker kaldırır
Birisi kavgacı hemen saldırır
İnsanın Başına Bela Aldırır
Bizim kökte iki şeytan Türedi

Çekim karıştırmak, bunların işi
Bir ayak kazanmak hayali, düşü
Dünyaya tapmışlar bu iki kişi
Bizim kökte iki şeytan Türedi

Yetimlerin Tarlasını Ektiler
İkisi bir olup takım söktüler
Ordan alıp başka yere diktiler
Bizim kökte takımcılar Türedi

Cumartesi gelir bahçe sulatmaz
Bu şeytanlar beni rahat bırakmaz
Bu davaya Muhtar aza bakamaz
Bizim kökte iki şeytan Türedi

Biri yalan söyler biri destekler
Çekim kapanır mı ulan sinek’ler
Yakışır mı? Size koca İnek’ler
Bizim kökte iki şeytan Türedi

Biri gitti mahkemeyle uğraştı
Çirkef’leri geldi bana bulaştı
Bunları görünce şeytanda kaçtı
Kökümüzde iki şeytan Türedi

Gece gündüz, açığımı ararlar
Bana sinsi- sinsi plan kurarlar
Sahtesi değildir gerçek şeytanlar
Bizim kökte iki şeytan türedi

Birisi çok şeytan, bulatır suyu
Şükür biri kayıp etti duyguyu
Bana rahat uyutmazlar uykuyu
Bizim kökte iki şeytan Türedi

Şeytanlıkta bir birinden üstündür
Bacı Kardeş, senelerce küskündür
Bilenler biliyor sormayın kimdir?
Bizim kökte iki şeytan Türedi

Bilemeyiz ne söyleyip ne yapsak
Bu dünya yalandır hey iki ahmak
Gözlerin doyursun bir avuç toprak
Bizim kökte iki şeytan Türedi

Şikâyetlerimi bildirdim sana
Bu şeytanlar beni getirdi cana
Mirasını Zehir Ettiler Bana
Bizim kökte iki şeytan Türedi

Âşık Ali’m durmaz şiir’ler yazar
Bu beyler şeytanın ezberin bozar
Bunlar orda burda kuyumu kazar
Bizim kökte iki şeytan Türedi

Âşık Ali Ataş

26 Ekim 2015 Pazartesi

Unutamadıklarım (1/3)

      UNUTAMADIKLARIM (1)
   1955 yılında Biçmoluk oymağına yaşlı bir adam gelmişti. Adı sorulduğunda beni gösterirdi. Belli ki ismi Ali’ydi. Bu insan oynakta bir hafta misafir kaldı. Konuşmayı sevmeyen bir hali vardı. Oymakta bulunan herkesin nasıl bir insan olduğunu, adamın kaç çocuğu olduğunu, isimleriyle söylerdi. O tarihlerde ağabeyim askere gitmişti. Anneme ‘’Fadime Teyze düşünme.
    Oğlun askere giderken trende biraz sıkıntı çekti. Şimdiyse rahat. Yakında çavuş oluyor. Birliği Erzurum.’’ Dediğinde annem şaşırdı. ‘’Derviş baba oğlumun yanında mıydın?’’ dedi, seslenmedi. Oymağın insanları Ali Amcadan ayrılmak istemezdi. Kırk yıllık ahbapmış gibi yanına gelen her insanla dost olur, oymaktaki insanlar kendisine derviş baba diye hitap derlerdi. Beni çok seviyordu.
    Bir an bile yanından ayırmak istemezdi. Hangi komşuya gitse beraber giderdik. Gündüzleri komşuları gezer, akşam olunca bizim eve gelir, beraber yatardık. Bir gün bana ‘’Ali köye git. Sizin asmadan üzüm getir, yiyelim.’’ dedi. ‘’Ali amca sen bizim asmayı nerden biliyorsun?’’ dediğimde ‘’Biliyorum. Evinizin önünde kabarcık üzümü asma var.’’ dedi.
      Acele köye gelip bir kaşıklık üzüm kesip götürdüm. Üzümü yedi. Bana dua etti. Eliyle ikide bir suratını tutuyordu. Dişinin ağrıdığı belliydi. Kimseye demiyordu. Bir gün “Ali seninle Cüceler Oymağına gidelim” dedi. ‘’Cüceler nerede?’’ dediğimde eliyle cüceleri tarif etti. ‘’Sen önden yürü. Ben seni takip ederim.’’ dedi. Önde yürüyordum geliyor mu diye iki adımda bir dönüp bakıyordum.
    Yüz metre kadar peşimden geldi. “Niye arkana bakıyorsun? Beni kaybetmekten mi korkuyorsun?” dedi ‘’Evet!’’ dedim. Bu defa kendisiyle el ele tutuşarak elli metre kadar yürüdük. Bir anda elimi bırakıp yanımdan kayboldu, panikledim. Sağa sola baktım kimse yok. Baktım üç yüz metre ileriden gidiyor. Peşinden koştum. Ben vardıkça uzaklaştı. Benden önce Cüceler Oymağına vardı. Ne kadar koştumsa ulaşamadım izini kaybettirdi. Oymakta bulunan evlere tek tek sordum. Kimse gördük demedi.
    Ağlayarak eve geldim. Anam ‘’Ne oldu? Niye ağlıyorsun?’’ dedi. ‘’Ali amca beni attı gitti.’’ dedim. ‘’Oğlum Allah bilir ama o iyi kimselerden biriydi. Belki gelmez. Unut onu.’’ dedi.
    O gece rüyamda gördüm. Cerit’te Kör Hasan Hacı’nın evinde olduğunu söyledi. Sabahleyin erkenden köye geldim. Hacı Emminin evine vardım. ‘’Bugün size biri geldi mi?’’ dedim. Hacı Emmi ‘’ Kısa boylu yaşlıca bir adam geldi, konuşmuyordu. Eliyle dişini tutuyordu. Sordum seslenmedi galiba bu adam dilsiz dedim. Dişinin bir çürümüştü. Dişini çektim. Yarım saat önce güney bağlarına doğru gittiğini söyledi. Akşama kadar o çevreleri aradım bulamadım.’’ Bu kişi elli yıldır hayalimden gitmez Bir türlü unutamıyorum.
    UNUTAMADIKLARIM (2)
    Biçmoluk'ta tek katlı yüz metrekare ahşap bir evimiz vardı. Evden beş yüz metre aşağıda karaardıcın yazı dediğimiz yerde büyük bir ardıç ağacı vardı. Rüyamda ardıcın altında oturuyormuşum. Aşağıdan yukarı tanıdığım bir köylümüz geldi. ‘’Ali burada ne yapıyorsun?’’ dedi ‘’Oturuyorum.’’ dedim. Adam yanımdan ayrıldı kayıptan bir ses işittim. Sağ tarafına dön. Peygamber efendimize bak.’’ dedi. Dönüp bakmama kalmadı öyle bir tokat yedim ki anlatmam.
    Ağlayarak uyandım. Sesime babam ve annem uyandılar. ‘’Ne oldu?’’ dediler. ‘’Biri bana tokat attı.’’ dediğimde babam ‘’Ne tokatı sen rüya görmüşsün. Yat yerine.’’ dedi.  Yatıp uyudum. Sabah kalktığımda sağ yanağım kızarmış. Annem ‘’Yüzüne ne oldu?’’ dedi. ‘’Gece yediğim tokatın izi olabilir.’’ dedim. Ve bugüne kadar kimseye anlatamadım. O gün gördüğüm rüya bugün görmüşüm gibi hafızamdadır.
   UNUTAMADIKLARIM (3)
   1973 Yılında mezarlığa yakın köye uzak iki katlı ahşap bir ev yaptırdım. Güzün eve taşındık. Yakınımda iki ev daha vardı. Yoldan geçen insanlar “Bu adamlar ne kadar korkusuzlar? Mezarlığın yakınına ev yaptırdılar.’’ diyenler oluyordu. Köyde elektrik yok. Ortalık karanlık. On yedi Kasım Cuma gecesi saat ikide dışarı çıkmıştım. Mezarlıkta iki metrekare genişliğinde, iki metre yükseklikte esrarengiz beyaz bulut şeklinde bir ışık yanıyordu.
   ‘’Acaba birisi mezarlığa el feneri düşürmüş olabilir mi?’’ dedim. Kendi el fenerimi alarak ışığa doğru yürüdüm. Yaklaştığımda ışık benden uzaklaştı. Korkmadım desem yalan olur. Dualar okuyarak ilerledim.
    Mezarlık çok taşlı olduğu için yürümekte zorlanıyordum. Yaklaştıkça ışık daha da uzaklaştı. Bir müddet sonra kayboldu. Bulunduğum yerde etrafıma baktım. Işık ilk gördüğüm yerde tekrar gözüktü. Yanına geldiğimde birden kayboldu. Eve geldim. Dönüp baktığımda ilk gördüğüm yerde yanıyordu, şaşırdım. Gördüklerim ne hayal, ne rüya, gerçekti. Bir müddet seyrettim.

   ‘’Bu işte bir hikmet var.’’ dedim. Fatiha okuyup odama girip yattım. Fakat sabaha kadar uyuyamadım. Aradan kırk üç yıl gibi bir zaman geçmesine rağmen. Geceleri her dışarı çıktığımda o ışığı bir daha görür müyüm diye mezara bakıyorum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder